بهترین مرجع مسجد نصرت مشهد

لحاظ منابع اهل سنت

اکثری از منابع اهل سنت امام حسن را شخصی صلح طلب می دانند که از استارت تصمیم به صلح با معاویه داشت. این منابع امام را به دلیل تایید صلح و در فیض نقطه پايان دادن به نزاع داخلی وقتگیر مقطع دربین مسلمان ها ستوده‌اند و سال منعقد صلح را عام الجماعه می‌نامند..[۴۵] روایتی از نبی اکرم در منابع اهل سنت نقل میگردد که در آن رسول از اتحاد مسلمان‌ها وصلح دربین دو دسته از آن ها به دست امام حسن خبر حسینیه نصرت مشهد داده میباشد. [۴۶]

بی‌اعتنایی معاویه به قسم‌طومار صلح
در اکثری از منابع آمده میباشد که معاویه به موردها صلح‌طومار فعالیت نکرد[۴۷] و بخش اعظمی از شیعه ها امام علی(ع) برای مثال حجر بن عدی[۴۸] را به قتل رساند و پسرش یزید را به ولایتعهدی خویش گماشت.[۴۹] نقل گردیده است معاویه بعد از صلح وارد کوفه شد و برای عموم خطبه خواند و اعلام کرد: هر شرطی که کردم، پس می گیرم و هر وعده‌ای که دادم ذیل پا میگذارم.[۵۰] همینطور اظهار کرد: اینجانب با شما نجنگیدم تا نماز و روزه و حج اجرا دهید، بلکه جنگیدم تا بر شما حکمرانی کنم.[۵۱] معاویه حتی شرط پرداخت خراج دارابگرد به امام را که در برخی منابع قید گردیده، خرقه کار نپوشانید و بنابر روایاتی عموم بصره از واگذاری خراج (مالیات)به امام خودداری آدرس حسینیه نصرت مشهد کردند.[۵۲]

برخورد‌ها و اثار
امام حسن(ع):
ای عموم! در شرایطی‌که از مشرق تا مغرب را بگردید، جز اینجانب و برادرم کسی را نخواهید یافت که جدش پیامبر آفریدگار باشد. همانا معاویه در چیزی (خلافت) که حق اینجانب میباشد، با اینجانب به جنگ برخاست و اینجانب برای مصلحت امت و مراقبت خون عموم، از آن دیده رزرو حسینیه نصرت مشهد پوشیدم.

ابن شهرآشوب‏، المناقب، ۱۳۷۹ق،ج۴، ص۳۴.

در گزارش‌ها آمده میباشد بعداز صلح امام حسن، گروهی از شیعه‌ها ابراز تأسف و ناخشنودی می‌کردند[۵۳] و حتی گردآوری‌ای امام را نکوهش کردند و او‌را «مُذِلُّ المؤمنین»(خوار کننده مؤمنان) خواندند.[۵۴] امام در جواب سوال‌ها و اعتراض‌ها، بر لزوم التزام به تصمیم «امام» تاکید کرد و انگیزه صلح خویش را به عبارتی انگیزه صلح حدیبیه خواند و حکمت این فعالیت را از سنخِ حکمتِ شغل های خضر (ع) در ماجرای همسفر شدن با موسی(ع) شماره تلفن حسینیه نصرت مشهد دانست.[۵۵]

به گفته بعضی پژوهشگران، در بخشی از اخباری که از سوی امویان و عباسیان توسعه یافت، اینگونه وانمود گردیده که خویش امام حسن(ع) هیچ حقی برای خویش در خلافت قائل عدم وجود،[۵۶] البته در روایاتی آمده میباشد که حسن بن علی خلافت را حق خویش می‌دانست و تصریح میکرد که فقط از روی جبر آن را به معاویه واگذار نموده است.[۵۷]

در قرن‌های آنگاه، صلح امام حسن از بُعد کلامی آیتم مشاجره قرار گرفت. سید مرتضی از علمای امامیه به شبهه ها مطرح درباره انگیزه صلح امام با معاویه با وجود گناه کار بودن وی و مسائلی همانند خلع از امامت، بیعت با معاویه، اخذ عطا و کادو از وی جواب داده میباشد. [۵۸] سید بن طاوس با اعتنا به‌این حرف فرستاده(ص) که پروردگار به واسطه امام حسن(ع) فی مابین دو تیم مسلمان صلح برقرار می‌نماید،[۵۹] صلح امام حسن را یکی تدبیرهای بعدی‌نگرانه فرستاده(ص) با استناد به دانش الهی دانسته که موجب محافظت اسلام و بقای نسل رسول شوید.[۶۰] حکم کننده نعمان[۶۱] و ابویعقوب سجستانی[۶۲] از علمای اسماعیلیه نیز به تبیین ماجرای صلح و مدد از مبادرت امام مجتبی پرداخته‌اند.

لحاظ منابع اهل سنت

اکثری از منابع اهل سنت امام حسن را شخصی صلح طلب می دانند که از استارت تصمیم به صلح با معاویه داشت. این منابع امام را به دلیل تایید صلح و در فیض نقطه پايان دادن به نزاع داخلی وقتگیر مقطع دربین مسلمان ها ستوده‌اند و سال منعقد صلح را عام الجماعه می‌نامند..[۴۵] روایتی از نبی اکرم در منابع اهل سنت نقل میگردد که در آن رسول از اتحاد مسلمان‌ها وصلح دربین دو دسته از آن ها به دست امام حسن خبر حسینیه نصرت مشهد داده میباشد. [۴۶]

بی‌اعتنایی معاویه به قسم‌طومار صلح
در اکثری از منابع آمده میباشد که معاویه به موردها صلح‌طومار فعالیت نکرد[۴۷] و بخش اعظمی از شیعه ها امام علی(ع) برای مثال حجر بن عدی[۴۸] را به قتل رساند و پسرش یزید را به ولایتعهدی خویش گماشت.[۴۹] نقل گردیده است معاویه بعد از صلح وارد کوفه شد و برای عموم خطبه خواند و اعلام کرد: هر شرطی که کردم، پس می گیرم و هر وعده‌ای که دادم ذیل پا میگذارم.[۵۰] همینطور اظهار کرد: اینجانب با شما نجنگیدم تا نماز و روزه و حج اجرا دهید، بلکه جنگیدم تا بر شما حکمرانی کنم.[۵۱] معاویه حتی شرط پرداخت خراج دارابگرد به امام را که در برخی منابع قید گردیده، خرقه کار نپوشانید و بنابر روایاتی عموم بصره از واگذاری خراج (مالیات)به امام خودداری آدرس حسینیه نصرت مشهد کردند.[۵۲]

برخورد‌ها و اثار
امام حسن(ع):
ای عموم! در شرایطی‌که از مشرق تا مغرب را بگردید، جز اینجانب و برادرم کسی را نخواهید یافت که جدش پیامبر آفریدگار باشد. همانا معاویه در چیزی (خلافت) که حق اینجانب میباشد، با اینجانب به جنگ برخاست و اینجانب برای مصلحت امت و مراقبت خون عموم، از آن دیده رزرو حسینیه نصرت مشهد پوشیدم.

ابن شهرآشوب‏، المناقب، ۱۳۷۹ق،ج۴، ص۳۴.

در گزارش‌ها آمده میباشد بعداز صلح امام حسن، گروهی از شیعه‌ها ابراز تأسف و ناخشنودی می‌کردند[۵۳] و حتی گردآوری‌ای امام را نکوهش کردند و او‌را «مُذِلُّ المؤمنین»(خوار کننده مؤمنان) خواندند.[۵۴] امام در جواب سوال‌ها و اعتراض‌ها، بر لزوم التزام به تصمیم «امام» تاکید کرد و انگیزه صلح خویش را به عبارتی انگیزه صلح حدیبیه خواند و حکمت این فعالیت را از سنخِ حکمتِ شغل های خضر (ع) در ماجرای همسفر شدن با موسی(ع) شماره تلفن حسینیه نصرت مشهد دانست.[۵۵]

به گفته بعضی پژوهشگران، در بخشی از اخباری که از سوی امویان و عباسیان توسعه یافت، اینگونه وانمود گردیده که خویش امام حسن(ع) هیچ حقی برای خویش در خلافت قائل عدم وجود،[۵۶] البته در روایاتی آمده میباشد که حسن بن علی خلافت را حق خویش می‌دانست و تصریح میکرد که فقط از روی جبر آن را به معاویه واگذار نموده است.[۵۷]

در قرن‌های آنگاه، صلح امام حسن از بُعد کلامی آیتم مشاجره قرار گرفت. سید مرتضی از علمای امامیه به شبهه ها مطرح درباره انگیزه صلح امام با معاویه با وجود گناه کار بودن وی و مسائلی همانند خلع از امامت، بیعت با معاویه، اخذ عطا و کادو از وی جواب داده میباشد. [۵۸] سید بن طاوس با اعتنا به‌این حرف فرستاده(ص) که پروردگار به واسطه امام حسن(ع) فی مابین دو تیم مسلمان صلح برقرار می‌نماید،[۵۹] صلح امام حسن را یکی تدبیرهای بعدی‌نگرانه فرستاده(ص) با استناد به دانش الهی دانسته که موجب محافظت اسلام و بقای نسل رسول شوید.[۶۰] حکم کننده نعمان[۶۱] و ابویعقوب سجستانی[۶۲] از علمای اسماعیلیه نیز به تبیین ماجرای صلح و مدد از مبادرت امام مجتبی پرداخته‌اند.